Tamarillo

Tamarillo

Plural:
Tamarillo
Rodzina:
Solanaceae – Psiankowate
Gatunek:
Cyphomandra betacea

Pochodzenie

Dzika forma tamarillo jest nieznana, dlatego też nie wiadomo z jakiego regionu Ameryki południowej pochodzi. Ponieważ drzewa najlepiej rozwijają się na średnich i dużych wysokościach, podejrzewa się, że ich ojczyzną region And od Wenezueli na północy po Argentynę na południu. W latach sześćdziesiątych owoc nazwany został przez nowozelandzkich handlowców tamarillo, najprawdopodobniej dla odróżnienia go od pomidora, z którym jest daleko spokrewniony — również w smaku.

Roślina

Wiecznie zielone drzewo, mocno rozgałęzione, wyrasta do 5 m wysokości, owocuje w drugim roku. 12 do 15 cm kwiaty połączone w pęki rozwijają się na długich ogonkach do czerwonych jagód.

Uprawa

Obecnie te pomidorowe drzewa porastają regiony klimatu tropikalnego i subtropikalnego.

Import

Przez cały rok z Brazylii, Kenii, Kolumbii, Ekwadoru oraz Peru. Nowa Zelandia dostarcza od kwietnia do października, Afryka Południowa od października do stycznia.

Owoc

Jadalne:
cały owoc.
Zapach i smak:
jak doprawiony pieprzem pomidor, lekko gorzkawy.
Wielkość i kształt:
podobne do kurzego jaja, do 9 cm długości.
Skóra:
cienka i gładka jak skórka pomidora, szkarłatno — do pomarańczowo-czerwonego lub żółta do żółto-czerwonej.
Miąższ:
pomarańczowy do żółtego, cierpko-słodki do kwaskowatego, soczysty i twardy jak pomidor z miękkimi, lekko gorzkawymi pestkami.
Dojrzałość:
owoce stają się lekko pomarszczone, a w dotyku przypominają dobrze dojrzałe pomidory.
Przejrzałe owoce:
nieprzyjemnie miękkie.
Niedojrzałe owoce:
twarde, nieprzyjemny i dość gorzki smak.

Zastosowanie

Spożycie na surowo, do sera lub szynki, jako dodatek do słodkich sałatek. Zmiksowane na drinki, przegotowane jako kompot lub w słoikach na konfiturę.

Przechowywanie

Dojrzałe owoce przechowuje się około 2 dni w temperaturze pokojowej.