Durian

Durian

Synonim:
Rościan, Zybuczkowiec
Plural:
Duriany
Rodzina:
Bombacaceae – Wełniakowate
Gatunek:
Durio zibethinus

Pochodzenie

Drzewa pochodzą ze wschodniej Malezji i Borneo.

Roślina

Drzewa rosną na wysokość około 30 m, mają cienki pień i rozłożystą koronę, po zakwitnięciu mają żółto-białe kwiaty pachnące kwaśnym mlekiem. Cały owoc składa się z pięciu pojedynczych owoców, które zawierają w sobie 2 do 3 nasion. Dojrzałe duriany spadają z drzew. Są bardzo pożądane przez ludzi, słonie, małpy czy wiwery.

Uprawa

W Malezji, Indonezji, Tajlandii, Singapurze czy na Filipinach.

Import

Regularnie najczęściej z Tajlandii.

Owoc

Jadalne:
płaszcz otaczający nasiona i nasiona.
Niejadalne:
skórka i miąższ, w którym znajdują się nasiona.
Zapach:
ten, kto lubi duriana, uważa go za fantastyczny, dla tych, którzy go nie lubią to mieszanka zapachów sera, terpentyny i zgnitego jajka.
Smak:
to mieszanka z czosnku, cebuli, migdałów i wanilii. Miłośnicy duriana uważają, że smak jest bardzo aromatyczny dla wszystkich innych jest on bardzo nieprzyjemny.
Wielkość:
do 30 cm długości o średnicy 12 do 25 cm.
Waga:
do 10 kg, w sprzedaży od 3 do 4 kg.
Kształt:
w formie jeża.
Skóra:
zielono- brązowa do oliwkowej, pokryta licznymi grubymi kolcami.
Płaszcz okrywający nasiona:
kremowy, miękki, ale dość mocny, słodki i klejący jak miód.
Nasiona:
wielkości jadalnego kasztana w smaku przypominają orzechy włoskie.
Dojrzałość:
muszą występować wszystkie charakterystyczne zapachy i smaki.
Przejrzałe owoce:
płaszcz otaczający nasiona zjełczały, kwaśny i brązowawy.
Niedojrzałe owoce:
u nas nie ma niedojrzałych owoców.

Zastosowanie

Spożycie na surowo, zmieszany z lodami waniliowymi, budyniem czy ryżem. Nasiona smażone na oleju.

Przechowywanie

Zasadniczo dojrzałe owoce, przez ich nieprzyjemny zapach powinno zużyć się bardzo szybko. Przepołowiony owoc zostawia się w skórce i związuje z jego drugą połową, wtedy można go przechować maksymalnie jeden dzień, ponieważ otwarty owoc zacząłby fermentować.